بود وُ نبود

 

سفري كه نبوده

نرفته‌اي؛

خواب مي‌بينم خواب ديده‌ام

رفتن تو را.

 

قهوه‌خانه‌ي گذر تجريش،

انگار نه انگار

سال‌هاي سفر؛

“سيدعلي صالحي” كه هست،

تو هستي،

هنوز

“ري‌را” هست.

 

دريا كه هيچ؛

پياله هم نيست

دل من.

اشك‌هاي‌ام را پاك مي‌كني؛

تاريخ

آغاز مي‌شود.

 

اگر نبودي،

ري‌را نبود؛

چشم‌هاي ما

خواب‌هاي خيس مي‌ديد

زير باران.

 

چه روزگار خوبي!

تو هستي،

ري‌را هست،

گذر تجريش؛

گيريم سيدعلي نيست،

من نباشم،

قوري‌هاي پر از چاي

جاي ما خالي!