گذشتن از خوان هشتم

  

 بشنويد   

 

 

كسي گفته بود بيايم

كسي گفته بود اگر بيايم؛

گياه و آدم و پرنده و آهو را

              خواهم شناخت

و ساحل و صدف و آسمان را

                  خواهم فهميد.

براي نوشيدن شبنم

كسي از دورها مرا مي‌خواند؛

آمدم

بايد مي‌آمدم.

 

صداي من آيا مي‌رسد به كسي؟

فرياد فروخفته‌اي اگر مي‌شنويد

                         نترسيد!

كسي هست دست مرا…؟

 

كويرها، درياها

كوه‌ها و رودها و جنگل‌ها

دشت‌هاي بي‌شمار پشتِ سرم

تا به خوانِ هشتم رسيده‌ام؛

اين مرداب.

 

بيدار بودم و نبودم

كه مرداب مرا ربود.

ريشه‌هاي سرگردان

سركشيده از هر سو

پيچيده دور تا دور تن‌ام؛

گرسنگان عهد عتيق،

ماران موذيِ مرموز.

 

خواب نمي‌بينم

كابوس نيست اين؛

مجسمه‌اي باستاني را مي‌مانم

سري شناور

با پلك‌هاي بسته‌ي سُربي.

تنديسي از گِل

ايستاده در باتلاق

نفس مي‌كشم هنوز.