من؟ عليرضا هستم؛ همين!

بايد بنويسم درباره‌ي خودم؟ شايد! پس؛ “عليرضا” هستم، “كرماني”.

آميخته‌يي از خون مردمان جاي‌هاي گوناگون ايران در رگ‌هام؛ ترك و بلوچ و پارس؛ مادر پدرم، ترك تبريزي بوده است كه در كرمان آرميده و مادر خودم، بلوچ است؛ زني از تيره‌ي “نارويي”  و  پدرم، از كرمان؛ اگر چه، براي هميشه سپرديم‌اش به خاك بلوچستان؛ زاهدان. در بدرقه‌اش هم آن اندازه مردمان از پارس و بلوچ آمده بودند كه كسي نمي‌توانست دريابد اين‌كه اين‌گونه روي دست مي‌برندش، شيعه بوده است يا سني و بلوچ بوده است يا پارس؛ كه خودش به‌گفته‌ي خودش، مردم‌دار بود و مردم‌داري را از ويژگي‌هاي ايراني‌بودن مي‌دانست. اين‌ها را هم نوشتم تا براي خودم يادآوري باشد و آن‌گونه باشم اگر بتوانم.

كودكي و نوجواني و جواني را هم در كرمان و بلوچستان گذرانده‌ام، در زاهدان و كرمان درس خوانده‌ام و شرق و جنوب‌شرق ايران و افزون بر آن، سرتاسر افغانستان را از هرات گرفته تا فراه و نيمروز و قندهار و غزني و كابل و كوهستان و پنجشير، از نزديك و مانند كف دست‌ام مي‌شناسم و ناگفته نيست كه تاجيكستان را هم.

راستي؛ در دبيرستان، در رشته‌ي “ادبي”  (مي‌گويند نظام قديمِ) و در دانشگاه، “زبان و ادبيات فارسي” خوانده‌ام.

ايراني‌ها، افغان‌ها و تاجيكان، همه را به‌يك اندازه دوست دارم؛ گيلك و مازني و خراساني و ترك و تركمن و لر بختياري و لر خرم‌آبادي و بلوچ و سيستاني و عرب خوزستاني و پشتون و هزاره و هراتي و تاجيك سغدي ، ختلاني يا از بدخشان؛ بي‌نگاه به ديگرگونگي‌هايي كه شايد خودشان با ديگري ببينند.

درپي ايران بزرگ نيستم ؛ كه برهم‌زدن مرزها كار من نيست؛ اما براي برداشتن ديوار ميان دل‌ها، هر كاري بتوانم، مي‌كنم. خودم را از سرزمين مادري رانده‌ام و تاجيكستان و افغانستان را هم “خانه‌ي خاله” مي‌دانم؛ خودم خانه‌اي ندارم.

پس بهتر است كه بگويم؛ انسان‌ها را دوست دارم، ايران را مي‌خواهم و از روي ناچاري، همه‌ي زمين خانه‌ي من است!

شعر، براي من، كار دل است.  روزنامه‌نگاري هم براي‌ام كار گِل نيست كه مي‌كوشم از اين راه نان بخورم؛ هرچند همواره براي يافتن كاري كه مي‌توانم بكنم، به هر دري زده‌ام و مي‌زنم و خواهم زد تا ناني به كف آرم و به غفلت نخورم؛ يعني شعر بنويسم. 

شعر هم  خواهم گفت و نوشت تا زنده‌ام. چاپ كتاب شعر؟ نخواسته‌ام، به هزار بهانه براي خودم،شايد وقتي ديگر! بگذاريد كمي بيش‌تر گرد و خاك‌ها بخوابد؛ آن‌گاه اگر هنوز بودم…

سياست؟ گريزي هست؟ مي‌خواهي خودت باشي و  نمي‌خواهند؛ به زبان بي‌زباني مي‌گويند با ما باش يا نباش؛ در خانه‌ي كهن مادري نشسته‌اي و درمانده‌ات مي‌كنند تا بروي و همين يك وجب جا را هم مي‌خواهند؛ خوب، چه مي‌كني؟ اين‌ها كه تا اين‌جا و در اين‌جا نوشته‌ام، يك كار سياسي‌ست؟ نمي‌دانم؛ شايد و اگر هست،  ‌گونه‌‌اي بدون ‌خون‌ريزي. 

آن‌چه مي‌دانم و تا آن‌جا كه خودم را مي‌شناسم؛ تنها خواسته‌ام و مي‌خواهم خودم باشم؛ هر چه هستم، همين و براي اين‌كه عليرضا باشم، پاي فشرده‌ام و باز هم پايداري مي‌كنم؛ براي عليرضا بودن!